deadline ng buhay

nabubuhay ako sa deadlines.

simula pa pagkabata natuto na akong sumunod o maki-ayon sa deadline. isang halimbawa dito kapag pinapagalitan ako ng nanay ko, magbibilang siya ng pagalit habang nakataas yung kamay na parang naghihingi ng maagap na pagsunod sa gustong ipagawa sa akin ng nanay ko. siyempre bata pa ako nuon at ang simpleng palo galing kay inay ay kinatatakutan ko. kaya susunod ako kaagad sa lalong madaling panahon kapag nagsimula na siyang magbilang ng ganoon.

nung gradeschool, naalala ko masyadong mahigpit ang mga naging guro ko sa paghahapit sa deadlines. gawa ng bayaran sa feild trip, pasahan ng project, pagattend sa misa, pag punta sa mga meetings, dismissal, at marami pang iba. siguro ibig nilang ipatuto sa amin nuon ang kahalagahan ng mga deadlines. na ang deadlines ay mahalagang masunod kundi may mga karampatang ikakahinatnan ang hindi pagtupad dito. kami naman, dahil sa simpleng kamusmusan ay napapasunod nito.  simple lang naman ang buhay nuon. pumasok at maghintay at umayon sa mga deadlines. at kung hindi magrereflect ito sa mga grades mo.

nung highschool naman, natutunan kong magkaroon ng kakaibang kamalayan sa mga deadlines. nalaman ko na may mga kapalit ang pagsunod o ang maigting na pagayon sa mga deadlines. puwede mong maipagliban ang mga gawaing bahay dahil sa pagmamadaling matapos ang project mo na bukas na ipapasa. o di kaya mawalan ka ng oras para sa mga ‘prens’ mo kasi may kailangan ka pang basahing libro at gawan ng book report na ipapasa sa makalawa. kaya nung medyo naging delingkwente ako sa pagkikiayon sa deadline. mas sinunod ko ang tawag ng pangangailangan ko kaysa sa mga ikakahinatnan ng hindi pagsunod sa deadline. nagkaruon ako ng masmalawak na pagtanaw sa ideya ng pagiging kulong sa sa mda deadlines. carefree pa ko nuon.

pagtungtong ko naman sa kolehiyo, ibang usapan na ang mga deadlines. dito kasi ikaw na lang talaga ang magpapasya sa buhay mo. ikaw na gagawa ng sarili mong deadlines. ikaw na ang gagawa ng iyong top priorities. mas malaya na sa pagpili ng mga bagay na gusto mong unahin. dito matitimbang mo yung mga desisyon mo sa buhay, magkakaroon ka ng regrets. sa madaling sabi mas makikilala mo ang sarili mo kasi malalaman mo ang tunay na binibigyan mo ng halaga.

nabubuhay tayo sa mga deadlines.

hindi ko alam kung bakit natatakot pa rin ako sa mga deadlines. dapat sanay na ako….

 

———————————————————————-

P.S.

dati ko pa ito naisulat ngayon ko lang napublish. nahirapan akong magisip ng magandang ending. hindi ko kasi alam kung malulungkot ako sa idea ng pagkakagapos natin sa isang deadline.

iyak

iyakin akong bata noon. kahit simpleng bagay iiyakan ko talaga.emosyonal akong bata noon. madali akong maapektuhan sa mga nangyayari sa paligid ko. may mga bagay na hindi ko maexplain iniiyakan ko na kaagad. parte yun ng kamusmusan ko noon.

ngayon natuto na ako. na hindi madadaan sa iyak ang lahat. narealize ko na wala namang maidudulot sa akin yung pagiyak kundi aksaya ng panahon, na kung magkakaroon ng mga bagay na hindi kanais-nais ay dapat umaksyon agad. na kailangan kong hawakan lahat ng problema nang walang pagaaksaya ng panahon. isa ito sa mga natutunan ko sa pagdaan ng buhay ko ngayong kolehiyo.

narealize ko na walang ibang makakatulong sa akin kundi ako, kaya kung magseself-pity ako ay wala nang mangyayari sa akin. naalala ko yung klase ko sa fil-20 kay prof bucoy. ang sabi niya sa pagkakataong umiyak, tumawa o magpakita ng kahit anong emosyon habang nanonood ng pelikula o nagbabasa ng kahit anong akdang panliteratura at kung ano may ay pagpapakita ng kahinaan ng isang nilalang sa kanyang pagiisip. na kung naluha ka sa madramang eksena sa pelikula ni vilma o natawa ka sa mga pagpapatawa nila vice ganda nagpapakita ka ng kakulangan mo sa angkop na panunuring pampanitikan. kasi sa sandaling magpadala ka sa emosyon, nawawalan na ng kakayanan ang katawan mong magisip. nagpapalamon ka na sa daloy ng kuwento ng akdang iyon at hinayaan mong magapi ang rasyonal mong pagiisip sa bugso ng iyong damdamin.

nung mga panahong sinabi iyon ni ma’am sa klase narealize ko na masyado ko ngang pinaiiral yung rasyonal kong pagiisip. hindi ko alam kung kulang lang talaga ako sa emosyon o hindi lang talaga ako ganoon sa sensetibo sa mga bagay at pagkakataong nakapaligid sa akin.

ni hindi ko nga alam kung ano ang sasabihin o gagawin pag sinasabihan ako ng isang tao ng “i miss you…” madalas natitigilan ako pag sinasabihan ako nito kasi iniisip ko pa talaga kung namiss ko yung taong nagsasabi nuon sa akin. kasi alangan namang sa bihin kong namiss ko rin siya pero sa totoo naman ay hindi. sa katunayan, wala pa akong sinasabihan na namimiss ko sila ng personal. palagi kasi, napagtatanto ko sa sarili ko na ang namimiss ko ay yung mga nabuong mga alaala ko kasama yung isang tao at na rationalize ko sa sarili ko na yung alaala yung naaalala ko hindi yung tao. siguro puwede mo na akong maturingang bobo sa emotional quotient ko.

at kung naiisip mo kung bakit ko naisipang sumulat tungkol sa emosyon? kasi nga likas na sa akin ang pagiging “emotional introvert.” ang kaso lang yung mga taong nasa paligid ko ay masyado emosyonal ngayong mga nakaraang araw. hindi ko kasi alam ang gagawin ko pag biglang may umiiyak na lang sa harap ko at maghahagulgol tungkol sa kahirapan ng buhay nila at kung ano pa. madalas tinitignan ko na lang sila hanggang sa tumahan na sila… insensitive daw ako.

pero sa totoo lang, nadadama ko rin naman yung kalungkutan nila, hindi ko lang talaga alam kung ano yung gagawin. =(

rebolusyonaryong kamalayan

naalala ko sabi ng isa kong kaibigan noon:

huwag tayong matakot sa ideya ng rebolusyon… huwag tayong magalinlangang humawak ng armas para itama ang mga mali ng lipunan lalong-lalo na ang mga represibong hangarin ng administrasyon. ito’y sapagkat ang kalayaang nababatid natin ngayon ay dulot din naman ng marahas na rebolusyon itinahak ng ating mga bayani para sa bayan…

pero kung iisipin, masyado marahas yung mga salitang ito. pero may karapatan din naman tayong panghawakan yung mga prinsipyong ninais natin tanganan.

wala akong problema sa ideya ng rebolusyon basta i-ayon ito sa tamang landasin. alamin muna ang mga hangarin at mga ninanais marating, maghanda at maging mapagmatyag. saka tayo sumabak. pero sa tingin ko hindi na ngayon ang panahon ng pagdanak ng dahas. hindi na tayo katulad dati na masyado malayo ang agwat ng mga uri. na sa sobrang layo ay nawawalan na ng pantay na tunggalian ang mga naghahari sa mga maralita.

madami nang pagkakataon na binigay ang panahon upang magkaroon ng pantay na tunggalian ang mga uri. kaya marapat na gamitin ang mga ito, hindi lang basta pabayaan, tutal ang mga pagkakataong ito ay ang ipinaglaban din naman ng ating mga bayani. ito ay upang hindi na natin danasin ang mga bagay na dinaranas nila noong unang panahon.

kinakalangan nating yakagin ang natitirang kalayaang natatamasa natin upang pagyamanin ang pagkakapantay pantay na tunggalian ng mga uri… kung sa papaanong paraan? siyempre sa pamamagitan ng edukasyon, pag gaod ng mga gampanin natin bilang isang mamamayanang pilipino, pagtangkilik sa mga gawang pilipino, pagmamahal sa sariling kultura, pagyayaman sa kaalamang siyentipiko, pagkakaroon ng bukas na isipan, at higit sa lahat, ang pagkakaroon ng rebolusyonaryong kamalayan.

ang rebolusyon ay hindi nagmumula sa represyon o sa mga pagpupumiglas sa tanikala ng mga mapanupil, kundi nagmumula  at nangunguna at nananahan sa kaibuturan ng ating mga puso…

sapagkat ang mas pagpatampok sa rebolusyonaryong kamalayan sa atin ang simula ng pagunlad ng bansa, at natin bilang mga pilipino.

check up on it (pamilyalahyf)

WARNING: CONTAINS EXPLICIT CONTENT NOT SUITABLE FOR MINORS

nung mga nakaraang maraming araw, kung tatanungin mo ako, wala lang talaga akong ganang magsulat. hindi ko alam. although busy ako, dati naman kasi nakakasingit pa rin ako ng pagkakataong makapagblog. pero nung mga nakaraan hindi ko na magawa, hindi ko alam kung bakit. ilang buwan din talagang papuknat-puknat ang pagpost ko dito. pero may mga pagkakataon pa rin naman na dumadalaw ako at nag bblog-hopping. parang namiss ko yung pagsusulat sa blog na ito ng kung anoano.

kaya heto, nagsusulat ulit para sa kaunting mambabasa ng blogs ko. pinipilit kumawala sa mga stress ng buhay ko ngayon.

—————————————————————————————-

PamilyaLahyf

ayun. pero bago yan, i explain ko muna yung warning message sa simula. ang balak ko kasi ay magkuwento ng magkuwento tungkol sa buhay ko this past few weeks/months na natengga ako sa blogosperyo(just to use the term).  andami rin kasing blog-worthy na nangyare, at sa tingin ko suitable lang ito sa mga malalakas ang loob. (joke) hmmm sige na nga, medyo sinusubukan ko lang kasing maging malaya sa pagsusulat ko ngayon, ayoko nang maging masyado malihim kasi ito yung isa sa mga paraan ko kung paano ko ma-assess kung ano na ang development ng buhay ko since nagstart yung semester. kaya ayun.

balik sa kuwentong pamilya. siguro kasi kung kilala mo ako personally iisipin mong napaka cool ng mga magulang ko kasi pinapabayaan lang nila akong gawin yung mga bagay na gusto kong gawin.(gaya ng kumuha ng maraming responsibilidad sa school atbp.) siguro kasi nagkaroon na rin ng stigma yung mga magulang ko sa akin, knowing kung sino ba talaga ako. siguro nagaroon na lang sila ng pagpapasya na wala na silang magagawa o hawak sa kung sino man ang klase ng taong gusto ko maging. pero aminado naman ako na mayroon akong napaka open minded na mga magulang. madali nilang maintindihan yung mga bagay na pinagdadaanan ko kahit alam kong iba yung mga nararanasan ko sa buhay ko ngayon kaysa sa buhay nila noong kabataan nila.

recently kasi were going through rough times. siguro dahil na rin sa tatay ko. masyado kaming nababahala sa kalusugan niya. nagsimula yun nung freshman year ko sakolehiyo. nagkatanggap ng isang malakas na dagok yung pamilya namin nung nadiagnose si papa ng isang malalang sakit. naging super down kami nuon kasi gumuho lahat ng plano ng tatay ko para sa amin gawa ng sakit niya. siguro tanda na rin ito ng mga pangarap ng tatay ko para sa aming magkakapatid. simple lang naman yun, at yun ay makapag tapos kami ng pagaaral. palagi ngang sinasabi sa akin ng nanay ko na pilitin kong makagraduate sa madaling panahon para madanasan naman ng tatay ko na makapagtapos ang anak dahil na rin sa kakaunting panahon na ilalagak niya dito. ito na rin yung isa sa mga naging driving force ko kung bakit nagpupursige ako sa pagaaral. ito yung dahilan kaya kahit sobrang hirap ng mga subjects na kinukuha ko o di kaya sobrang wala na talaga akong pagasang pumasa ay pinipilit ko pa ring pumasa. at masasabi ko naman na isang malakas na driving force ang pamilya ko kaya siguro nalalagpasan ko yung kung ano mang pagsubok na hinaharap ko dito sa kolehiyo. at sa tingin ko kung wala ang puwersang itong tumutulak sa aki, siguro “magna” ako, magna-nine years sa kolehiyo!

isang blessing na rin ang pakikipaglaban ng tatay ko sa sakit niya for 3 years. kasi dahil dito mas nagkaroon kami ng pagkakataong mabigyan ng halaga yung bawat pagkakataon na makakapiling namin yung isa’t isa. mas nabibigayan namin ng halaga yung bawat pagsisikap ng isa’t isa. dahil din dito mas naging open ako sa mga kapatid ko sa mga bagay na hindi namin kadalasang pinaguusapan sa bahay. mas nagkaroon kami ng paglahok sa pagbubuo ng mga pangarap namin sa kinabukasan. at lalong lalo na ang pagkakaruon namin ng mas bukas na komunikasyon tungkol sa mga gampanin namin sa araw-araw.

tanggap na namin na anytime puwedeng mawala sa amin si papa. kaya ganoon na lang ang pagpapahalaga namin sa bawat sandaling makakapiling namin siya.

dito napatotohanan namin ang halaga ng bawat minuto ng buhay namin.

next story!~

check up on it (lahblahyf)

WARNING: CONTAINS EXPLICIT CONTENT NOT SUITABLE FOR MINORS

nung mga nakaraang maraming araw, kung tatanungin mo ako, wala lang talaga akong ganang magsulat. hindi ko alam. although busy ako, dati naman kasi nakakasingit pa rin ako ng pagkakataong makapagblog. pero nung mga nakaraan hindi ko na magawa, hindi ko alam kung bakit. ilang buwan din talagang papuknat-puknat ang pagpost ko dito. pero may mga pagkakataon pa rin naman na dumadalaw ako at nag bblog-hopping. parang namiss ko yung pagsusulat sa blog na ito ng kung anoano.

kaya heto, nagsusulat ulit para sa kaunting mambabasa ng blogs ko. pinipilit kumawala sa mga stress ng buhay ko ngayon.

—————————————————————————————-

lahblahyf

kung hindi ka bagong salta sa frozengulaman mapapansin mong may mga post din ako tungkol sa lahblahyf. kaso kadalasan hindi tungkol sa lablayp ko, kundi tungkol sa lablayp ng iba. may tendency daw kasi akong lapitan ng mga may heartaches at may mga problema sa pagibig.(joke lang, tsismis ko lang nababalitaan yun. haha!~) pero isa kasi sa mga tunay na isyung kinahaharap ng mga tao sa kolehiyo ay lablayp, bukod sa econ 175 at thesis.

kung ako yung tatanungin mo tungkol sa buhay pagibig ko. eto ang sagot ko: i’m openly gay, i only had one serious relationship that turned into a mish-mash of drama and collective anxiety. (naks english) currently i’m single and if you’d ask me if i’m contented, then yes i am happy. (single by choice and profession ito) haha. kung tatanungin mo ako kung naghahanap ako ng lahblahyf: i’m always looking, pero i’m enjoying my search.

naalala ko, palaging tinatanong sa akin nung mga kaibigan ko kung may pagkakataon pa ba akong maging straight, i always answer them the uncertain. i still really have a lot to learn from myself. kumbaga parang thesis ko lang yan on climate change: the impacts are uncertain. kumbaga hindi ko pa rin hinihiwalay sa sistema ko ang ideya ng pagkakaroon ng certain attraction sa opposite sex pero i’m entertaining my attraction sa kapares ko for now. (haha anlabo ko ano?)

ngayong college, andami kong nakilalang tao na nagpapatunay na ang sekswalidad ng isang tao ay hindi nagbibigay ng paglalarawan sa pagkatao nila. i’ve known people who are great in their own rights nang walang  saliw ng pagangat dahil sa kanilang kasarian. although syempre hindi naman mawawala ang panghuhusga sa mga taong makikitid ang utak. wala na akong magagawa sa kanila, habang buhay na lang silang magiging hindi kuntento sa mundo dahil sa kaganapan ko bilang isang tao. kawawa naman sila.

anyways balik sa kuwentong lahblahyf… hmmmm… sige na nga! next topic!