iyak

iyakin akong bata noon. kahit simpleng bagay iiyakan ko talaga.emosyonal akong bata noon. madali akong maapektuhan sa mga nangyayari sa paligid ko. may mga bagay na hindi ko maexplain iniiyakan ko na kaagad. parte yun ng kamusmusan ko noon.

ngayon natuto na ako. na hindi madadaan sa iyak ang lahat. narealize ko na wala namang maidudulot sa akin yung pagiyak kundi aksaya ng panahon, na kung magkakaroon ng mga bagay na hindi kanais-nais ay dapat umaksyon agad. na kailangan kong hawakan lahat ng problema nang walang pagaaksaya ng panahon. isa ito sa mga natutunan ko sa pagdaan ng buhay ko ngayong kolehiyo.

narealize ko na walang ibang makakatulong sa akin kundi ako, kaya kung magseself-pity ako ay wala nang mangyayari sa akin. naalala ko yung klase ko sa fil-20 kay prof bucoy. ang sabi niya sa pagkakataong umiyak, tumawa o magpakita ng kahit anong emosyon habang nanonood ng pelikula o nagbabasa ng kahit anong akdang panliteratura at kung ano may ay pagpapakita ng kahinaan ng isang nilalang sa kanyang pagiisip. na kung naluha ka sa madramang eksena sa pelikula ni vilma o natawa ka sa mga pagpapatawa nila vice ganda nagpapakita ka ng kakulangan mo sa angkop na panunuring pampanitikan. kasi sa sandaling magpadala ka sa emosyon, nawawalan na ng kakayanan ang katawan mong magisip. nagpapalamon ka na sa daloy ng kuwento ng akdang iyon at hinayaan mong magapi ang rasyonal mong pagiisip sa bugso ng iyong damdamin.

nung mga panahong sinabi iyon ni ma’am sa klase narealize ko na masyado ko ngang pinaiiral yung rasyonal kong pagiisip. hindi ko alam kung kulang lang talaga ako sa emosyon o hindi lang talaga ako ganoon sa sensetibo sa mga bagay at pagkakataong nakapaligid sa akin.

ni hindi ko nga alam kung ano ang sasabihin o gagawin pag sinasabihan ako ng isang tao ng “i miss you…” madalas natitigilan ako pag sinasabihan ako nito kasi iniisip ko pa talaga kung namiss ko yung taong nagsasabi nuon sa akin. kasi alangan namang sa bihin kong namiss ko rin siya pero sa totoo naman ay hindi. sa katunayan, wala pa akong sinasabihan na namimiss ko sila ng personal. palagi kasi, napagtatanto ko sa sarili ko na ang namimiss ko ay yung mga nabuong mga alaala ko kasama yung isang tao at na rationalize ko sa sarili ko na yung alaala yung naaalala ko hindi yung tao. siguro puwede mo na akong maturingang bobo sa emotional quotient ko.

at kung naiisip mo kung bakit ko naisipang sumulat tungkol sa emosyon? kasi nga likas na sa akin ang pagiging “emotional introvert.” ang kaso lang yung mga taong nasa paligid ko ay masyado emosyonal ngayong mga nakaraang araw. hindi ko kasi alam ang gagawin ko pag biglang may umiiyak na lang sa harap ko at maghahagulgol tungkol sa kahirapan ng buhay nila at kung ano pa. madalas tinitignan ko na lang sila hanggang sa tumahan na sila… insensitive daw ako.

pero sa totoo lang, nadadama ko rin naman yung kalungkutan nila, hindi ko lang talaga alam kung ano yung gagawin. =(

rebolusyonaryong kamalayan

naalala ko sabi ng isa kong kaibigan noon:

huwag tayong matakot sa ideya ng rebolusyon… huwag tayong magalinlangang humawak ng armas para itama ang mga mali ng lipunan lalong-lalo na ang mga represibong hangarin ng administrasyon. ito’y sapagkat ang kalayaang nababatid natin ngayon ay dulot din naman ng marahas na rebolusyon itinahak ng ating mga bayani para sa bayan…

pero kung iisipin, masyado marahas yung mga salitang ito. pero may karapatan din naman tayong panghawakan yung mga prinsipyong ninais natin tanganan.

wala akong problema sa ideya ng rebolusyon basta i-ayon ito sa tamang landasin. alamin muna ang mga hangarin at mga ninanais marating, maghanda at maging mapagmatyag. saka tayo sumabak. pero sa tingin ko hindi na ngayon ang panahon ng pagdanak ng dahas. hindi na tayo katulad dati na masyado malayo ang agwat ng mga uri. na sa sobrang layo ay nawawalan na ng pantay na tunggalian ang mga naghahari sa mga maralita.

madami nang pagkakataon na binigay ang panahon upang magkaroon ng pantay na tunggalian ang mga uri. kaya marapat na gamitin ang mga ito, hindi lang basta pabayaan, tutal ang mga pagkakataong ito ay ang ipinaglaban din naman ng ating mga bayani. ito ay upang hindi na natin danasin ang mga bagay na dinaranas nila noong unang panahon.

kinakalangan nating yakagin ang natitirang kalayaang natatamasa natin upang pagyamanin ang pagkakapantay pantay na tunggalian ng mga uri… kung sa papaanong paraan? siyempre sa pamamagitan ng edukasyon, pag gaod ng mga gampanin natin bilang isang mamamayanang pilipino, pagtangkilik sa mga gawang pilipino, pagmamahal sa sariling kultura, pagyayaman sa kaalamang siyentipiko, pagkakaroon ng bukas na isipan, at higit sa lahat, ang pagkakaroon ng rebolusyonaryong kamalayan.

ang rebolusyon ay hindi nagmumula sa represyon o sa mga pagpupumiglas sa tanikala ng mga mapanupil, kundi nagmumula  at nangunguna at nananahan sa kaibuturan ng ating mga puso…

sapagkat ang mas pagpatampok sa rebolusyonaryong kamalayan sa atin ang simula ng pagunlad ng bansa, at natin bilang mga pilipino.

check up on it (pamilyalahyf)

WARNING: CONTAINS EXPLICIT CONTENT NOT SUITABLE FOR MINORS

nung mga nakaraang maraming araw, kung tatanungin mo ako, wala lang talaga akong ganang magsulat. hindi ko alam. although busy ako, dati naman kasi nakakasingit pa rin ako ng pagkakataong makapagblog. pero nung mga nakaraan hindi ko na magawa, hindi ko alam kung bakit. ilang buwan din talagang papuknat-puknat ang pagpost ko dito. pero may mga pagkakataon pa rin naman na dumadalaw ako at nag bblog-hopping. parang namiss ko yung pagsusulat sa blog na ito ng kung anoano.

kaya heto, nagsusulat ulit para sa kaunting mambabasa ng blogs ko. pinipilit kumawala sa mga stress ng buhay ko ngayon.

—————————————————————————————-

PamilyaLahyf

ayun. pero bago yan, i explain ko muna yung warning message sa simula. ang balak ko kasi ay magkuwento ng magkuwento tungkol sa buhay ko this past few weeks/months na natengga ako sa blogosperyo(just to use the term).  andami rin kasing blog-worthy na nangyare, at sa tingin ko suitable lang ito sa mga malalakas ang loob. (joke) hmmm sige na nga, medyo sinusubukan ko lang kasing maging malaya sa pagsusulat ko ngayon, ayoko nang maging masyado malihim kasi ito yung isa sa mga paraan ko kung paano ko ma-assess kung ano na ang development ng buhay ko since nagstart yung semester. kaya ayun.

balik sa kuwentong pamilya. siguro kasi kung kilala mo ako personally iisipin mong napaka cool ng mga magulang ko kasi pinapabayaan lang nila akong gawin yung mga bagay na gusto kong gawin.(gaya ng kumuha ng maraming responsibilidad sa school atbp.) siguro kasi nagkaroon na rin ng stigma yung mga magulang ko sa akin, knowing kung sino ba talaga ako. siguro nagaroon na lang sila ng pagpapasya na wala na silang magagawa o hawak sa kung sino man ang klase ng taong gusto ko maging. pero aminado naman ako na mayroon akong napaka open minded na mga magulang. madali nilang maintindihan yung mga bagay na pinagdadaanan ko kahit alam kong iba yung mga nararanasan ko sa buhay ko ngayon kaysa sa buhay nila noong kabataan nila.

recently kasi were going through rough times. siguro dahil na rin sa tatay ko. masyado kaming nababahala sa kalusugan niya. nagsimula yun nung freshman year ko sakolehiyo. nagkatanggap ng isang malakas na dagok yung pamilya namin nung nadiagnose si papa ng isang malalang sakit. naging super down kami nuon kasi gumuho lahat ng plano ng tatay ko para sa amin gawa ng sakit niya. siguro tanda na rin ito ng mga pangarap ng tatay ko para sa aming magkakapatid. simple lang naman yun, at yun ay makapag tapos kami ng pagaaral. palagi ngang sinasabi sa akin ng nanay ko na pilitin kong makagraduate sa madaling panahon para madanasan naman ng tatay ko na makapagtapos ang anak dahil na rin sa kakaunting panahon na ilalagak niya dito. ito na rin yung isa sa mga naging driving force ko kung bakit nagpupursige ako sa pagaaral. ito yung dahilan kaya kahit sobrang hirap ng mga subjects na kinukuha ko o di kaya sobrang wala na talaga akong pagasang pumasa ay pinipilit ko pa ring pumasa. at masasabi ko naman na isang malakas na driving force ang pamilya ko kaya siguro nalalagpasan ko yung kung ano mang pagsubok na hinaharap ko dito sa kolehiyo. at sa tingin ko kung wala ang puwersang itong tumutulak sa aki, siguro “magna” ako, magna-nine years sa kolehiyo!

isang blessing na rin ang pakikipaglaban ng tatay ko sa sakit niya for 3 years. kasi dahil dito mas nagkaroon kami ng pagkakataong mabigyan ng halaga yung bawat pagkakataon na makakapiling namin yung isa’t isa. mas nabibigayan namin ng halaga yung bawat pagsisikap ng isa’t isa. dahil din dito mas naging open ako sa mga kapatid ko sa mga bagay na hindi namin kadalasang pinaguusapan sa bahay. mas nagkaroon kami ng paglahok sa pagbubuo ng mga pangarap namin sa kinabukasan. at lalong lalo na ang pagkakaruon namin ng mas bukas na komunikasyon tungkol sa mga gampanin namin sa araw-araw.

tanggap na namin na anytime puwedeng mawala sa amin si papa. kaya ganoon na lang ang pagpapahalaga namin sa bawat sandaling makakapiling namin siya.

dito napatotohanan namin ang halaga ng bawat minuto ng buhay namin.

next story!~

check up on it (lahblahyf)

WARNING: CONTAINS EXPLICIT CONTENT NOT SUITABLE FOR MINORS

nung mga nakaraang maraming araw, kung tatanungin mo ako, wala lang talaga akong ganang magsulat. hindi ko alam. although busy ako, dati naman kasi nakakasingit pa rin ako ng pagkakataong makapagblog. pero nung mga nakaraan hindi ko na magawa, hindi ko alam kung bakit. ilang buwan din talagang papuknat-puknat ang pagpost ko dito. pero may mga pagkakataon pa rin naman na dumadalaw ako at nag bblog-hopping. parang namiss ko yung pagsusulat sa blog na ito ng kung anoano.

kaya heto, nagsusulat ulit para sa kaunting mambabasa ng blogs ko. pinipilit kumawala sa mga stress ng buhay ko ngayon.

—————————————————————————————-

lahblahyf

kung hindi ka bagong salta sa frozengulaman mapapansin mong may mga post din ako tungkol sa lahblahyf. kaso kadalasan hindi tungkol sa lablayp ko, kundi tungkol sa lablayp ng iba. may tendency daw kasi akong lapitan ng mga may heartaches at may mga problema sa pagibig.(joke lang, tsismis ko lang nababalitaan yun. haha!~) pero isa kasi sa mga tunay na isyung kinahaharap ng mga tao sa kolehiyo ay lablayp, bukod sa econ 175 at thesis.

kung ako yung tatanungin mo tungkol sa buhay pagibig ko. eto ang sagot ko: i’m openly gay, i only had one serious relationship that turned into a mish-mash of drama and collective anxiety. (naks english) currently i’m single and if you’d ask me if i’m contented, then yes i am happy. (single by choice and profession ito) haha. kung tatanungin mo ako kung naghahanap ako ng lahblahyf: i’m always looking, pero i’m enjoying my search.

naalala ko, palaging tinatanong sa akin nung mga kaibigan ko kung may pagkakataon pa ba akong maging straight, i always answer them the uncertain. i still really have a lot to learn from myself. kumbaga parang thesis ko lang yan on climate change: the impacts are uncertain. kumbaga hindi ko pa rin hinihiwalay sa sistema ko ang ideya ng pagkakaroon ng certain attraction sa opposite sex pero i’m entertaining my attraction sa kapares ko for now. (haha anlabo ko ano?)

ngayong college, andami kong nakilalang tao na nagpapatunay na ang sekswalidad ng isang tao ay hindi nagbibigay ng paglalarawan sa pagkatao nila. i’ve known people who are great in their own rights nang walang  saliw ng pagangat dahil sa kanilang kasarian. although syempre hindi naman mawawala ang panghuhusga sa mga taong makikitid ang utak. wala na akong magagawa sa kanila, habang buhay na lang silang magiging hindi kuntento sa mundo dahil sa kaganapan ko bilang isang tao. kawawa naman sila.

anyways balik sa kuwentong lahblahyf… hmmmm… sige na nga! next topic!

check up on it (senior year)

WARNING: CONTAINS EXPLICIT CONTENT NOT SUITABLE FOR MINORS

nung mga nakaraang maraming araw, kung tatanungin mo ako, wala lang talaga akong ganang magsulat. hindi ko alam. although busy ako, dati naman kasi nakakasingit pa rin ako ng pagkakataong makapagblog. pero nung mga nakaraan hindi ko na magawa, hindi ko alam kung bakit. ilang buwan din talagang papuknat-puknat ang pagpost ko dito. pero may mga pagkakataon pa rin naman na dumadalaw ako at nag bblog-hopping. parang namiss ko yung pagsusulat sa blog na ito ng kung anoano.

kaya heto, nagsusulat ulit para sa kaunting mambabasa ng blogs ko. pinipilit kumawala sa mga stress ng buhay ko ngayon.

—————————————————————————————-

Senior Year

Never kong naimagine na ganito pala ang buhay ng isang senior sa kolehiyo: pag gising mo ng alas-7 ng umaga, bubuksan mo ang pc mo at magbabasa ng balita sa net habang binabasa ang slide presentation mo para sa report mo sa AECO151 at humuhigop ng mainit na kape.

papasok ka ng 30 mins late sa klase mo sa ECON175 pero mapapansin mong nauna ka pa rin sa prof mo, mapapaisip ka tuloy kung seryosong subject ba ito hanggang malalaman mo na lang ang kasagutan sa exam at tatlo lang ang pumasa sa lahat ng kumukuha nun, pero matutuwa ka kasi isa ka sa tatlong nakaperfect ng exam kahit alam nila na uminom ka pa kinagabihan bago ang exam. papansinin ka na tuloy ng mga pinakamatatalinong tao sa batch niyo at yayayaing makisanib sa kanilang paksyon.(ok OA naman ito)

papasok ka ngayon sa AECO151 at magpapaka bored. ito na siguro yung isa sa mga subject mong parang girlfriend kung makapang-haggard. andaming ginagawa, akala mo mahirap na subject pero kahit di ka magaral sa exam, pasado ka pa rin.(haha, joke lang po, medyo maraming beses din akong nagsunog ng kilay para dito) kumbaga dinaan na lang sa dami ng reports na paghihirapan nyong i-cram kasi mas gusto niyong maglasing na lang kaysa maghanap ng mga sources sa mga government sites na palaging naha-hack at nagca-crash. (kawawa naman ang pilipinas noh?)

lunch time na. ang natatanging oras para sa sarili ng isang senior. mapapansin mong wala nang masyadong senior ang tumatambay, siguro kasi naghahabol ng deadline o di kaya’y nagtatago sa adviser, o kaya’y naglaslas na.(joke)

pagtapos, oras na para sa klase mo sa ECON115. hindi ko alam kung papaano pero nakapasa ako sa subject na ito kahit bagsak yung dalawa kong exams. haha. siguro ganyan talaga ang magagaling, hindi na kailangang pumasa sa exams.(haha, isang malaking joke) pero ang sikreto, huwag umabent. magandang panahon ang klaseng ito para makapagpahinga. haha!~

tapos na ang mga klase mo sa buong araw, pero may mga meeting ka pang humahabol. may execom meeting ka pa sa org mo, hindi ka naman makatanggi kahit matamlay ka na dahil sa buong araw mo kasi ginusto mong maging officer dun. pero kahit ano pa man, mega active ka pa rin kasi alam mo rin sa sarili mo na masaya ka sa ginagawa mo sa org at kahit kailang hindi mo iyon itatakwil o kawawalan ng gana.

ang susunod mo naman meeting ay sa konseho ng magaaral. isa nanamang pinili mong salihang institusyon. siguro kasi bored ka nung junior year kaya andami mong naisipang gawin ng senior year. o di kaya hindi ka pa rin maka-get over sa ex mo kaya mas pinili mo na lang na magpakabusy para makalimutan siya. (haha, aminado ako dito) o di naman feeling mo wala nang ibang may kapal ng mukhang akuin yung mga responsibilidad na kailangang tanganan kaya sabi mo ikaw na lang. o di kaya nakita mo ang sarili mong nakikibaka sa mga demokratikong karapatan ng mga estudyante. (yeah right) habang nagpapaliga ng basketball at tinatalakan ng mga orgs kung gaano kahindi successful ng term mo. (haha, aminado ulit)

pagabi na at magsisimula pa lang ang araw mo. (kala nyo tapos na noh?) pagdating ng alas9 after mong kumain ng hapunan, magsisimula ka na ulti sa pagbabasa ng mga journals at magsulat ng thesis mo. bakit? kasi wala ka nang ibang oras para gawin ito buong araw. ito na lang ang chance mo para gawin ito at kung hindi, pinapalabo mo lang ang ang pagkakataon mong grumaduate on time. hanggang alas5 ko pagpupuyat, matutulog ka ng ilang saglit at muli babangon ka nanaman para sa isa nanamang araw.

yan ang senior year ko.

kung isusummarize ko sa ilang salita ito at “walang tulugan!!”

haha dinaig ko pa si kuya germs sa kawalan ng tulog. anyways to be continued ang pagkukwento ko sa buhay ko this past month. =)